Cierpliwość i praca

Cierpliwość i praca jednych uszlachetniają, a drugich wzbogacają.

Zgłoś błąd

Zgłoś błądClose

Info/Źródło

Ocena

(Brak ocen)

Kategorie

O autorze

Wacław Berent (ur. 28 września 1873 w Warszawie, zm. 19 lub 22 listopada 1940 w Warszawie) – polski powieściopisarz i tłumacz okresu modernizmu.

Obok Władysława Reymonta główny przedstawiciel realizmu w literaturze Młodej Polski. Urodził się w Warszawie, pochodził z rodziny mieszczańskiej. Ukończył studia przyrodnicze na uniwersytetach w Zurychu i Monachium, obronił tytuł doktora nauk przyrodniczych, zaś w roku 1895 obronił drukowaną w rok później pracę z dziedziny ichtiologii, często podróżował do Austrii, Niemiec i Włoch; był poliglotą, biegle posługiwał się językiem rosyjskim, niemieckim francuskim oraz włoskim, podjął się ponadto nauki języka angielskiego oraz łaciny średniowiecznej.

Około roku 1899 poznał w Warszawie początkującą literatkę – Bronisławę Mierz – Brzezicką (od roku 1901 żonę rzeźbiarza – Stanisława K. Ostrowskiego), w której był przez długi czas zakochany. Swój zawód miłosny opisał prawdopodobnie w zniszczonej przez siebie powieści, pt. „Kredowe koło” (lub „Zaklęte koło”). Poetka w dedykowanym Berentowi wierszu pt. „Źródło” wyznawała wymownie: „I z wolna na falach wiatru przepływają do mnie wspomnienia – dalekie, rozpłynięte echa przeszłości; a w myślach mi powstaje całe to życie minione: utraconego szczęścia wiecznie żałosna historia... pamiętam ją i rozumiem.

W latach 1920–21 został współredaktorem Nowego Przeglądu Literatury i Sztuki. W 1929 redaktor Pamiętnika Warszawskiego, W 1933 został członkiem Polskiej Akademii Literatury. Krytyk haseł pozytywistycznych i modernistycznej filozofii polskiej i europejskiej bohemy, postulującej służebność wobec sztuki. W powieści Ozimina przedstawił budzenie się dążeń niepodległościowych. Był przeciwnikiem romantyzmu. Jego główne dzieło toŻywe kamienie, w którym Berent ukazał niebezpieczeństwa grożące wartościom moralnym w epoce wielkich zmian. Ważne dla rodzimej i europejskiej literatury jest także coraz bardziej doceniane przez krytyków Próchno, wpisujące się w krąg zarówno modnej ówcześnie powieści o artyście, jak i powieści polifonicznej, prekursorskiej w polskim piśmiennictwie. Mistrz erudycyjnej, pełnej metafor prozy i dopracowanej, swoistej stylizacji językowej. Jako tłumacz pamiętany dzięki książce Tako rzecze Zaratustra Fryderyka Nietzschego. Udane były także jego przekłady z norweskiego Włóczęgi Hamsuna i Wroga ludu Ibsena.

(Wikipedia.pl)

Dodaj komentarz


Magazyn

Wydarzenia