Cywilizacja…

Cywilizacja, cywilizacja, smog i morderstwa, to bez porównania przyjemniejsze. Szaleńcy i pijacy są ostatnimi świętymi na świecie.

Zgłoś błąd

Zgłoś błądClose

Info/Źródło

Źródło: Bez szyi i zły jak wszyscy diabli (opowiadanie ze zbioru Na południe od nigdzie)

Ocena

(głosy: 1, średnio: 5.00 na 5)

O autorze

Henry Charles Bukowski (ur. 16 sierpnia 1920 w Andernach, zm. 9 marca 1994 w San Pedro, Kalifornia), amerykański poeta, powieściopisarz, nowelista, scenarzysta filmowy i rysownik niemieckiego pochodzenia. Bukowski przez wielu zaliczany do pokolenia Beat Generation, sam nigdy nie dał się jednoznacznie sklasyfikować. Sławę zyskał dzięki cyklowi powieściowemu, w którym stworzył postać alkoholika i „ćmy barowej” − Henry'ego Chinaskiego. Twórczość Bukowskiego inspirowana była jego własnymi doświadczeniami, związanymi z seksem, alkoholem, biedą, niedolą pisarza i słabościami każdego człowieka. Pomimo wulgarnego języka i prostego stylu, jego twórczość ujmuje wrażliwością i głębokim zrozumieniem ludzkiej natury. Sam Bukowski był znany z awanturniczego, pełnego skandali życia, toteż typowy bohater jego − częstokroć mocno autobiograficznej − prozy to człowiek z marginesu społecznego, outsider przepełnionysceptycyzmem wobec ludzi, a jednocześnie wiecznie poszukujący bliskości z nimi. Urodził się w Andernach (Niemcy). Jego ojciec był amerykańskim weteranem pierwszej wojny światowej polskiego pochodzenia, a matka Niemką. W 1923 jego rodzice wyemigrowali do Los Angeles zabierając ze sobą dwuletniego syna. Bukowski często opisywał swoich rodziców na kartach swoich książek, z reguły niepochlebnie. W Z szynką raz!, opisał swojego ojca jako człowieka brutalnego, pełnego uprzedzeń i podcinającego młodemu Henry'emu skrzydła. Po ukończeniu Los Angeles High School, Charles Bukowski dostał się do miejskiego college'u w Los Angeles (Los Angeles City College), gdzie przez dwa lata studiował dziennikarstwo. Po opuszczeniu szkoły Bukowski zaczął pracować. Pracował w wielu miejscach, podejmując z reguły kiepsko płatną pracę fizyczną. Zamieszkiwał wtedy w biednych robotniczych dzielnicach wielkiego miasta. Wtedy też stał się bywalcem spelunek i torów wyścigowych. Jego wielką pasją przez całe życie były wyścigi koni, na których częściej tracił niż zarabiał, przy okazji barwnie je opisując. Na początku lat 50., podjął pracę na poczcie (United States Postal Service), gdzie przepracował (z przerwami) dwanaście lat. Swoje przemyślenia dotyczące pracy listonosza (a potem niższego urzędnika pocztowego) przelał na karty powieści Listonosz. W 1957 roku poślubił pisarkę Barbarę Frye. W tym czasie Bukowski próbował zerwać z nałogiem alkoholowym (bez skutku), co kilkakrotnie opisywał w różnych opowiadaniach. Ich małżeństwo przetrwało do 1959 roku. W 1964 roku urodziła się córka Charlesa i jego partnerki Frances Smith (z którą nigdy nie był żonaty), Marina Louise Bukowski. W 1976, Bukowski poznał Linde Lee Beighle, właścicielkę restauracji ze zdrowym jedzeniem. Po dziewięciu latach związku pobrali się. Razem z Lindą, Charles przeprowadził się z East Hoolywood (w którym mieszkał przez większość życia) do San Pedro. Na kartach książek Bukowskiego Linda Lee pojawia się jako „Sara”. Bohaterem dużej części powieści i opowiadań Bukowskiego, był on sam. Rzadko jednak pojawiał się pod swoim imieniem i nazwiskiem, używając pseudonimu „Henry Chinaski”, Bukowski przez większość swojego życia był alkoholikiem. Jeden z jego wierszy opisuje jego radość po przeglądzie lekarskim, gdy okazuje się, że alkohol nie zostawił żadnych odczuwalnych skutków na jego zdrowiu. Jako poeta debiutował w 1946 r. na łamach filadelfijskiego magazynu literackiego „Matrix”. Był niezwykle płodnym autorem, między rokiem 1960 a wczesnymi latami 90., wydał prawie 50 pozycji, zarówno poetyckich, jak i prozatorskich. Jego twórczość wywarła wpływ na wielu ludzi, wśród których można wymienić choćby muzyka Toma Waitsa, który wykorzystał słowa wiersza Bukowskiego w jednej ze swoich piosenek. Zmarł 9 marca 1994 na skutek białaczki, niedługo po ukończeniu powieści „Szmira” („Pulp”). Miał 73 lata. Na grobie Bukowskiego widnieje epitafium: „Don't try” („Nie próbuj”). Jego żona Linda Lee Bukowski twierdzi, że ma to oznaczać: „Jeżeli spędzasz cały czas próbując, wtedy wszystko co robisz to tylko próbowanie. Więc nie próbuj. Po prostu rób”. W polskim tłumaczeniu słowa te brzmią: Jeżeli już o coś zabiegasz, idź na całego, W przeciwnym razie nawet nie zaczynaj (Wikipedia.pl)

Dodaj komentarz


Magazyn

Wydarzenia

Anna Molska. Obsada

Od 19 grudnia 2014 roku do 1 lutego 2015 roku

Anna Molska, „Making of Zebranie 44+” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Power in Unity

19 grudnia 2014 roku

Power in Unity (źródło: materiały prasowe organizatora)

Alicja Kołodziejczyk. Archetyp – świadomość wyzwolona przez przedmiot

Od 19 do 24 grudnia 2014 roku

Alicja Kołodziejczyk „Archetyp – świadomość wyzwolona przez przedmiot” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Yulia Krivich. Przeczucie

Od 19 grudnia 2014 roku do 11 stycznia 2015 roku

Yulia Krivich, „Przeczucie” (źródło: materiały prasowe organizatora)

Małgorzata Wielek-Mandrela. Warstwy

Od 12 grudnia 2014 roku do 11 stycznia 2015 roku

Małgorzata Wielek-Mandrela, „Zimowa burza”, 61x91 cm, 2014 (źródło: materiały prasowe organizatora)

Zbigniew Łagocki. Pozdrowienia z Muszyny!

Od 13 grudnia 2014 roku do 17 stycznia 2015 roku

© fot. Zbigniew Łagocki. „Krynica. Sanatorium Budowlani”, lata 70-te (źródło: materiały prasowe organizatora)

72. Konkurs Szopek Krakowskich

Od 4 grudnia 2014 roku do 22 lutego 2015 roku

Szopka Krakowska (źródło: materiały prasowe)

Krzysztof Izdebski-Cruz

Od 28 listopada 2014 roku do 9 stycznia 2015 roku

Krzysztof Izdebski-Cruz, „Opowieść”, 2013, pastel na papierze, 71x65 cm (źródło: materiały prasowe organizatora)

Cruzvillegas. Autodestrucción6

Od 6 grudnia 2014 roku do 1 lutego 2015 roku

„Autocontructión 2014”, Abraham Cruzvillegas, dzięki uprzejmości Kurimanzutto (źródło: materiały prasowe organizatora)

Arcydzieła sztuki japońskiej w kolekcjach polskich

Od 30 listopada 2014 roku do 18 maja 2015 roku

Utagawa Hiroshige, „Wieczorny śnieg w Kambarze”, ok. 1833–1834, seria: „Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō”, drzeworyt barwny, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie (źródło: materiały prasowe organizatora)

więcej artykułów